100.000 Belgen zijn gokverslaafd: drie slachtoffers getuigen

'Het gokken is eigen aan de menselijke natuur. Steeds heeft de mens getracht door het nemen van een bepaald risico een onverwacht en onverhoopt resultaat te bekomen.'  De Werkgroep tegen Gokverslaving heeft het goed gezien: er zit een gokker in elk van ons.

13929_illustrgokverslaving.jpg

'Eens een gokker, altijd een gokker'

De Belg is over het algemeen niet zo'n gokker: gemiddeld geeft hij per maand twaalf euro uit aan kansspelen. Dat zijn zes lottoformulieren. Een handvol krasloten. Of, voor de echte waaghalzen, een paar spelletjes op de roulette. Toch zijn er ook in ons land naar schatting honderdduizend problematische en pathologische gokkers: mensen die schulden maken om te kunnen spelen, en nog meer gaan spelen om die schulden weer af te betalen.

Tussen het moment dat een gokker een probleem ontwikkelt en het moment dat hij hulp zoekt, ligt volgens deskundigen zeven tot tien jaar. Zeven lange, eenzame jaren van schuldgevoel, angst en leugens. 'Bij drugsverslaafden of alcoholici weet de omgeving meestal dat er een probleem is: je kan er op de duur niet meer naast kijken,' zegt Ronny Willemen, hulpverlener bij CAD Limburg. 'Gokkers kunnen hun probleem veel langer verbergen, waardoor ze volkomen geÔsoleerd raken. Vandaar ook dat ze zo vatbaar zijn voor depressies en suÔcidale gedachten.'

'Soms lees je in de krant over familiedrama's. Vaak gaat het over 'modelgezinnen' maar blijkt na de wanhoopsdaad dat er financiŽle problemen waren. Mijn cliŽnten zeggen: dat herken ik. Voor mensen die uiterlijk geslaagd zijn in het leven, is het heel moeilijk om alles te moeten opgeven als hun gokprobleem hen boven het hoofd groeit: de job, de auto, de villa.'

 

 

mm